Kitana po    

de aardse wereld en het mensenkind,
verspreid over alle zielen,
omwille van dit moment
dat vandaag een hart vervuld wordt!

Tinctuur van de hemel, tijdloze sage,
we zuigen, verdrinkend, aan het levenselixer,
tot ook wij gaan, als een plaag op aarde,
de vuren van de aarde staan in een haag

in een eenzame, bezworen stilte,
als schimmen, nog armer dan blind,
verzamelen we ons allemaal, voor de laatste dans,
dat alleen in ons gelooft dat wij bestaan.

Het aardse goud, het zwijgt,
waarover de sage ons vertelt,
en toch toont het zich schimmig,
wanneer de zielen niet langer worden achtervolgd en gekweld.

Sindsdien leidt het, net als in vroegere tijden,
naar het binnenste van de mens,
naar de plaats van de eigen inwijding,
waar het gezang van de aarde zich geluidloos verheft.

Ons aller leven hamert op het lot,
een leven zonder ziel, we hielden zo veel van je,
op dit moment daagt het,
het lied van Kitana po

Schenk ons opnieuw een ziel en gezichten,
wijs ons de weg, oude bron,
luister, wij dichters, wij verrichten,
de toekomst zo zuiver en zo helder.

De wonderen van onze woorden schenken
de zielen weer een gouden versiering,
zo ademen wij weer nieuw leven in,
wij, het menselijk volk, wij danken daarvoor!

Hubert Maria Dietrich
2 februari 2010