Lessen uit de coronaperiode ter verdediging van de vrijheid

SCHULD EN GEEN BOETE
29 november 2023 door PAUL CULLEN
Drieënhalf jaar en nog steeds geen einde –
Lessen uit de coronaperiode ter verdediging van de vrijheid

Corona was en is nog steeds ook een economische gebeurtenis van de eerste orde. Corona was een medische en machtspolitieke gebeurtenis. Het verhaal van het eerste is snel verteld, dat van het tweede is veel omvangrijker, belangrijker, bedreigender en duurt nog steeds voort. Eerst het medische aspect. Eind 2019 werd in de metropool Wuhan in Centraal-China, met elf miljoen inwoners, een nieuw type coronavirus ontdekt dat zich snel van mens op mens verspreidde en een longziekte veroorzaakte die later de naam Coronavirus Disease 2019 (Covid-19) kreeg. Bij ouderen met onderliggende aandoeningen, met name diabetes mellitus en overgewicht, leidde Covid tot ernstige en soms dodelijke ziekteverloop. Voor
de rest van de bevolking vormde het echter, op enkele uitzonderingen na, geen ongewoon risico. Al snel werd duidelijk dat de ernst van de ziekte ongeveer gelijk was aan die van een matig ernstige griep, met een sterftecijfer in de orde van grootte van 1 op 1 000, zoals berekend door epidemioloog John Ioannidis van de Stanford University. De officieel berekende gemiddelde leeftijd van degenen die in Duitsland aan Covid zijn overleden, bedroeg 82,2 jaar, ongeveer vijf maanden meer dan de algemene levensverwachting van 81,7 jaar.

Het Leibniz-Instituut voor Economisch Onderzoek meldt dat de bezetting van ziekenhuisbedden in 2020 niet steeg, maar met ongeveer 14 procent daalde, en dat in een tijd waarin de virulentere Wuhan-virusvariant circuleerde en er nog geen vaccin beschikbaar was. Ook werd in dat jaar gemiddeld slechts ongeveer twee procent van alle ziekenhuisbedden en vier procent van de IC-bedden bezet door Covid-patiënten. Uit een onderzoek van de Universiteit van Essen bleek dat er in 2020 in Duitsland niet meer mensen stierven dan statistisch te verwachten was. Dat gold ook voor longaandoeningen: in 2020 werden in Duitsland officieel 61 358 sterfgevallen als gevolg van „aandoeningen van het ademhalingsstelsel“ geregistreerd, aanzienlijk minder dan in 2019 (67 021 gevallen) of 2018 (71 719 gevallen).

„In het Westen niets nieuws“ had het bericht in 2020 dus moeten luiden, want in dat jaar gebeurde er niets bijzonders, noch op het gebied van ziekten in het algemeen, noch op het gebied van luchtweginfecties. Maar het liep heel anders. Nadat men aanvankelijk de gevaren van de ziekte had gebagatelliseerd, riep de Wereldgezondheidsorganisatie op 11 maart 2020 een wereldwijde Covid-pandemie uit, die door de invoering van het vage juridische begrip »epidemische situatie van nationale omvang« op 28 maart 2020 in de Duitse wet op de infectiebestrijding werd opgenomen. Er volgde een ongekende reeks inbreuken op de grondrechten, variërend van uitgaansverboden – die naar analogie met maatregelen ter beëindiging van onrust in gevangenissen „lockdowns“ werden genoemd – tot ongeteste en onbegrijpelijke test- en afstandsregels en de maskerplicht. Inmiddels zijn al deze regelingen vrijwel effectloos gebleken. Achteraf gezien kunnen de schokkende beelden uit Bergamo in Noord-Italië worden gezien als de aanleiding. Vooral de foto van een militair konvooi dat Covid-19-slachtoffers vervoerde, die op 18 maart 2020 ogenschijnlijk door de Ryanair-steward Emanuele Di Terlizzi was genomen, maakte grote indruk; er werd ook een hal
vol kisten. Later bleek dat het militaire transport niet nodig was vanwege een ongewoon groot aantal sterfgevallen, maar het gevolg was van een voorschrift inzake de crematie van Covid-slachtoffers in het katholieke en dus crematie-arme Italië, waardoor veel lijken zich opstapelden en moesten worden afgevoerd. De foto van de hal vol doodskisten was bovendien niet afkomstig uit Bergamo, maar werd in 2013 in Lampedusa genomen.

Maar het effect was bereikt: na de „beelden uit Bergamo“ was een zakelijke discussie niet meer mogelijk. In een mum van tijd ontstond er een narratief dat door alle toonaangevende media, alle officiële instanties en de twee kerken werd overgenomen en versterkt.
Verbazingwekkend was ook de gelijkenis van de coronaverslaggeving, tot en met individuele formuleringen, wereldwijd. Het geheel escaleerde nog verder toen eind 2020 de eerste vaccins tegen corona op de markt kwamen. Hoewel het nooit was gelukt om een goed vaccin tegen welke virale
luchtwegaandoening – inclusief het griepvaccin – te ontwikkelen, was het meteen duidelijk dat vaccinatie van de gehele bevolking de „enige uitweg uit de pandemie“ vormde. Een discussie over alle andere middelen was taboe. Al snel raakten in Duitsland vier vaccins ingeburgerd: twee vectorvaccins op DNA-basis van de fabrikanten AstraZeneca en Johnson & Johnson, en twee op mRNA-basis van Pfizer/BioNTech en Moderna. Later trokken de mRNA-vaccins aan het langste eind. Alle vier kregen voorlopige vergunningen („conditional marketing authorizations“) van het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) en werden beschouwd als „effectief en veilig“. SPD-minister van Volksgezondheid Karl Lauterbach noemde ze zelfs „zonder bijwerkingen“. Tijdens de vaccinatiecampagne nam het mediageweld nog eens aanzienlijk toe. Aanvankelijke verzekeringen van de politieke klasse dat zij categorisch tegen een vaccinatieplicht waren, sloegen om in het tegenovergestelde. Na de invoering van een vaccinatieplicht bij de Bundeswehr en in de gezondheidszorg mislukte de invoering van een algemene vaccinatieplicht op 7 april 2022 eerder om partijpolitieke en tactische dan om inhoudelijke redenen, want met uitzondering van de AfD waren alle in de Bondsdag vertegenwoordigde partijen voorstander van de invoering ervan, zij het met licht verschillende accenten. Wie zich tegen een vaccinatieplicht of zelfs tegen vaccinatie op zich uitsprak, werd blootgesteld aan lastercampagnes in de media die men tot dan toe in het publieke debat in het naoorlogse Duitsland voor onmogelijk had gehouden: »Ik wil daarentegen op deze plaats uitdrukkelijk vragen om maatschappelijke nadelen voor al diegenen die vrijwillig afzien van een vaccinatie. Moge de hele republiek met de vinger naar hen wijzen«, schreef Nikolaus Blome op 7 december 2020 in zijn column in Der Spiegel.

De FDP-politicus Rainer Stinner bestempelde mensen die zich niet wilden laten vaccineren op 4 augustus 2021 op Twitter als „gevaarlijke sociale parasieten“. Een soortgelijke onbehaaglijke historische trilling werd op 3 december 2021 veroorzaakt door een tweet van de ZDF-»komiek« Sarah Bosetti, die niet-gevaccineerden omschreef als de »blindedarm« van de samenleving, die niet essentieel zou zijn »voor het voortbestaan van het totale complex«. Er valt veel te schrijven over de goedkeuringsstudies, over de gevaren van de nauwelijks geteste mRNA-technologie, over tegenstrijdigheden bij de productie van vaccins en onwaarheden met betrekking tot de werkzaamheid en veiligheid, die door bijna alle media werden verspreid, maar hier moet een samenvatting van onze huidige kennis volstaan. Ik zal proberen om bij onduidelijkheden uitspraken te doen ten gunste van de vaccins.

De vaccins bieden blijkbaar een beperkte bescherming tegen „ernstige ziekteverloopvormen“, zoals de noodzaak van een ziekenhuisopname, maar deze bescherming neemt na verloop van tijd af en is uiterlijk na negen maanden verdwenen. De vaccins
bieden blijkbaar ook een zekere bescherming tegen besmetting, maar deze verandert na ongeveer een half jaar in het tegenovergestelde, zodat gevaccineerden dan een – misschien op lange termijn – verhoogd risico lopen om met Covid besmet te raken. Door middel van een „booster“-vaccinatie lukt het om de „bescherming tegen een ernstig ziekteverloop“ op te frissen, maar voor een kortere periode dan de „basisimmunisatie“, die bovendien met elke volgende „booster“ nog verder afneemt. Bovendien lijken ‘booster’-vaccinaties het immuunsysteem te verzwakken, mogelijk blijvend.

Dat de vaccinatie op geen enkel moment de overdracht van het virus heeft voorkomen, is hier bijzonder belangrijk, want met het argument dat dit mogelijk zou zijn, werd de vaccinatieplicht gerechtvaardigd. Tegenover de bescheiden beschermende werking tegen besmetting en een „ernstig ziekteverloop“ (dat alleen relevant is voor risicopatiënten) staat een hoog en nog steeds onbekend risico op bijwerkingen. Deze bijwerkingen, die
vooral het vaatstelsel, het zenuwstelsel en het immuunsysteem treffen, overschrijden alles wat tot nu toe bij vaccins is geregistreerd met een factor 100 tot 1 000. En ze houden nog steeds aan, hoewel er sinds juni 2022 nauwelijks nog wordt gevaccineerd. De oversterfte en de daling van het geboortecijfer van de afgelopen twee jaar, die tussen de zes en tien procent bedragen, moeten als enorm worden beschouwd en zijn nog onopgehelderd. Dat deze verschijnselen ten minste gedeeltelijk aan de vaccinatie te wijten zijn, wordt bij gebrek aan alternatieve verklaringen steeds waarschijnlijker.

Al met al moet de baten-risicobalans van de vaccins als rampzalig worden beschouwd. Daarom is het moeilijk te begrijpen waarom de vaccins niet uit de handel worden genomen totdat alle openstaande vragen zijn opgehelderd. Ondanks de enorme druk bleef 24 procent van de Duitse bevolking, en daarmee 19,6 miljoen mensen, ongevaccineerd; daarvan waren er ongeveer 15 miljoen vanwege een bewuste keuze; de overige 4,6 miljoen waren kinderen tot vijf jaar, voor wie geen vaccinatieaanbeveling gold. Veelzeggend genoeg was de scepsis ten aanzien van vaccinatie op het grondgebied van de
voormalige DDR-dictatuur en onder „gewone mensen“ bijzonder groot, terwijl het geloof in vaccinatie in de „hogere klasse“ en de culturele en academische bolwerken van de voormalige Republiek van Bonn cultische trekken aannam. Een goed voorbeeld hiervan is de Twitter-vaccinatiecampagne #allesindenarm, die in november 2021 onder andere werd opgezet door de rapper Michael Bernd Schmidt („Smudo“), de SPD-politica Manuela Schwesig, de natuurkundige Melanie Brinkmann en de ZDF-presentatrice Dunja Hayali werd gelanceerd en met uitspraken als „Wetenschap en solidariteit zijn de weg uit de pandemie. Daarom: laat je vaccineren!“ de moraliserende zelfingenomenheid van deze groep tentoonspreidde.

Samenvattend kan worden gesteld dat we in Duitsland geenszins „redelijk goed door de pandemie zijn gekomen“, zoals Karl Lauterbach in april 2023 beweerde. De pandemie is veeleer een ramp gebleken. De gezondheids-, economische, psychische en sociale schade zal pas over decennia in cijfers kunnen worden uitgedrukt. Deze schade is echter niet toe te schrijven aan de gevaarlijkheid van een griepachtige infectie, maar is ontstaan door overdreven en deels hysterische reacties van de besluitvormers in onze samenleving. Het argument dat men het op dat moment „niet beter had kunnen weten“, is niet geloofwaardig. Tot aan corona werden besmettingsuitbraken bestreden door quarantaine
van de zieken bestreden en niet door het opsluiten van de gezonden. De „lockdowns“ en andere inperkingen van elementaire grondrechten zouden dus een bijzondere rechtvaardiging hebben vereist, die er echter op geen enkel moment was. We kunnen niet anders dan de schuldvraag stellen. Deze kan men zich voorstellen als een cascade. De grootste schuld ligt naar mijn mening bij de initiatiefnemers van de coronapandemie.
Daarmee bedoel ik de vertegenwoordigers van het internationaal opererende militair-medisch-industriële complex met hoofdkantoor in de Verenigde Staten.

Uit gelekte en vrijgegeven documenten is inmiddels duidelijk geworden dat het Amerikaanse ministerie van Defensie en de Duitse regering een centrale rol hebben gespeeld bij de jarenlange voorbereiding van de ‘pandemic response’, blijkbaar door de gebruikelijke regelgeving met betrekking tot de financiering, goedkeuring en productie van de vaccins te omzeilen. Ook wijst veel erop dat het SARS-CoV-2-virus is ontstaan door genetische manipulatie van een voor mensen onschadelijk vleermuiscoronavirus in het Instituut voor Virologie in Wuhan.

Belangrijke spelers hierin lijken Anthony Fauci van het National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID), de immunoloog Ralph Baric van de University of North Carolina at Chapel Hill en de zoöloog Peter Daszak, voorzitter van de niet-gouvernementele organisatie EcoHealth Alliance, te zijn geweest. Nadat dergelijk „gain-of-function-onderzoek“ in de VS vanwege de gevaren ervan was verboden,
zo lijkt het, de experimenten ‘uitbesteed’ aan China, waar de regelgeving minder streng is. Het wordt als zeker beschouwd dat ook Duitse onderzoekers, hier expliciet Christian Drosten, al in een vroeg stadium op de hoogte waren van de waarschijnlijke laboratoriumoorsprong van SARS-CoV-2, maar dat zij zich massaal
inspanningen leverden om deze hypothese te onderdrukken ten gunste van die van een natuurlijke oorsprong. Het is op dit moment onbekend of het vrijkomen van het virus uit het laboratorium een ongeluk was of dat het gepland was. Tegen deze achtergrond moeten zowel de oorsprong van het virus
als de productie van het vaccin moeten worden beschouwd als onderdeel van een programma voor biologische wapens, aangezien toepassingen voor ‘gain-of-function’-onderzoek naar potentieel gevaarlijke infectieuze ziekteverwekkers momenteel bijna uitsluitend in de militaire sector voorkomen. Dit toepassingsgebied,
de achterliggende actoren en de enorme financiële belangen van de betrokkenen verklaren ook de minutieuze Covid-choreografie wereldwijd.

Het volgende niveau in de schuldencascade wordt gevormd door de alliantie van nationale en internationale politici, niet-gouvernementele organisaties, toelatingsinstanties en de farmaceutische industrie, die het „pandemieplan“ in de verschillende landen hebben uitgevoerd.
Daarna volgen een priesterkaste van vooraanstaande wetenschappers, artsen, intellectuelen, academici en prominenten uit de wereld van het entertainment en de sport, evenals de publieke en particuliere media, die samen het verhaal van de gevaarlijke pandemie en
de „redding“ door vaccinatie hebben gesponnen en verkocht. Als het virus en het vaccin voortkomen uit biologische oorlogsvoering, dan zijn op dit niveau alle middelen van psychologische oorlogsvoering ingezet, van nudging en framing tot gaslighting en desinformatie.
Ook de „soldaten“ van de pandemie dragen schuld. Dit zijn, naast lokale autoriteiten zoals de politie en de gezondheidsdiensten, de medische beroepsorganisaties, de medische en zorginstellingen, de medische beroepsgroep als geheel en de individuele artsen die de „maatregelen“ hebben geïmplementeerd, gecontroleerd en later de vaccinaties hebben uitgevoerd.

Vervolgens is er de rechterlijke macht, die haar toezichthoudende functie met betrekking tot de bescherming van de grondrechten deels heeft verwaarloosd en in veel gevallen partijdigheid heeft getoond die grenst aan rechtsvervalsing. Ook zijn bij corona het gebrek aan onafhankelijkheid van het openbaar ministerie en de gedeeltelijke afhankelijkheid van de rechterlijke macht van de uitvoerende macht, in de gedaante van de ministers van Justitie, pijnlijk zichtbaar geworden.

Ook de meelopers onder de bevolking zijn niet vrij van schuld; zij hebben, soms met een bizar genoegen, meegewerkt aan de onderdrukking en uitsluiting van hun medemensen, vaak hun collega’s, buren of zelfs familieleden. De psycholoog Mattias Desmet uit Gent in België heeft in deze context op indrukwekkende wijze gesproken over een hypnose-achtige „massavorming“.

Ten slotte rust er ook een zekere schuld op het zwijgende deel van de bevolking, dat weliswaar niet heeft meegewerkt, maar ook niet heeft ingegrepen of zich heeft uitgesproken, en dat deels onzorgvuldig is omgegaan met de eigen gezondheid en die van zijn kinderen. Democratie is
de heerschappij van het volk. Daarbij hoort dat het volk ook de wijsheid opbrengt om misstanden te herkennen, en de moed om deze in het openbaar te bekritiseren, zelfs als dergelijke uitspraken persoonlijke nadelen met zich meebrengen.

Benjamin Franklin, een van de grondleggers van de VS, schreef ooit: „Wie de fundamentele vrijheid opgeeft om zich tijdelijk een beetje veiligheid te kopen, verdient noch vrijheid, noch veiligheid.“ En verliest uiteindelijk beide, zou men kunnen toevoegen. De coronacrisis heeft veel blootgelegd wat lange tijd onder de oppervlakte verborgen was gebleven: de machtshonger van de staat, de kracht van propaganda, de angst en goedgelovigheid van de bevolking, het gewetenloze gedrag van de besluitvormers in onze samenleving. »Voortdurende waakzaamheid is de prijs van de vrijheid«, zei Thomas Jefferson, een andere grondlegger van de VS. De burgers in Duitsland hebben deze waakzaamheid
met betrekking tot corona niet aan de dag gelegd en daarvoor een hoge prijs betaald.

Laten we hopen dat hieruit de les wordt getrokken dat angstscenario’s van welke aard dan ook met de grootste scepsis moeten worden bekeken, juist wanneer ze gepaard gaan met een morele oproep tot opofferingsgezindheid. Epiloog: Terwijl ik dit artikel schreef, was er in de coronadiscussie een steeds luider wordend geritsel in het mediastruikgewas te horen, zowel nationaal als internationaal (daar weer met een epicentrum in de VS). Er zou een nieuwe variant zijn opgedoken, genoemd naar de Griekse godin van de tweedracht „Eris“, die verantwoordelijk zou zijn voor een toename van het aantal gevallen, waaronder ook ernstige. Daarom zou het nodig zijn om de „maatregelen“ opnieuw in te voeren en een nieuwe (voor sommigen inmiddels de zesde) vaccinatie toe te dienen.

Onmiddellijk voerde het Universitair Medisch Centrum in Kiel, onder leiding van Jens Scholz, de broer van de bondskanselier, op 13 augustus 2023 een mondkapjesplicht in. Al op 1 september werd een „aangepast“ vaccin van het bedrijf Pfizer/BioNTech door het EMA goedgekeurd. Dit kon zo snel omdat
omdat er, dankzij de volledige goedkeuring van de mRNA-vaccins op 10 oktober 2022, geen verdere studies meer nodig zijn om nieuwe varianten van de bestaande stoffen op de markt te brengen – vanuit het oogpunt van de fabrikant een belangrijk voordeel van het mRNA-platform. Al op 18 september wordt het „nieuwe“ vaccin in Duitsland geleverd. Wat houdt deze variant precies in? Uit de wetenschappelijke benaming „Omikron
XBB.1.5‘ kunnen we opmaken dat het om een subvariant van de Omikron-variant gaat, die sowieso minder ziekteverwekkend was dan de voorgaande Alpha- of Delta-varianten.

Zelfs de oorspronkelijke variant uit Wuhan, de meest virulente van allemaal, heeft in Duitsland niet geleid tot een buitengewone ziektegolf. Het uiterst veranderlijke SARS-CoV-2-virus is inmiddels endemisch, dat wil zeggen onderdeel van de normale
zee van vele miljoenen bacteriën en virussen waarmee we dagelijks in contact komen. Met elke variant wordt het minder ziekteverwekkend en past het zich beter aan ons aan, zoals ook de WHO in een risicobeoordeling van XBB.1.5 op 9 augustus 2023 vaststelde. Het virus slaagt er sowieso in om bij elke ‘kledingwissel’ de bescherming van de eerdere vaccinatie te omzeilen, een fenomeen dat bekendstaat als ‘immune escape’. Met elke variant nemen het nut en de noodzaak van de ‘maatregelen’, inclusief vaccinatie, dus steeds verder af, terwijl de
schadelijkheid en de risico’s van de vaccinatie toenemen.
Het cynisme van de actoren die deze nieuwe angstgolf hebben ontketend en versterkt, is dan ook nauwelijks te overtreffen. Wie nog steeds in hun val trapt, is misschien ook niet meer te helpen. ◆
PAUL CULLEN,
geboren in 1960 in Dublin; internist, laboratoriumarts, moleculair bioloog en hoofd van een medisch laboratorium in Münster. Voorzitter van de vereniging
Artsen voor het Leven. In Cato verscheen onlangs zijn artikel „Lust am Untergang“ (3/2023).