Ervaringsverslag: het demonteren van mijn elektrische gitaar, oktober 2025
Ik heb een ongeveer 25 jaar oude elektrische gitaar, een „Paul Reed Smith Hollowbody II“ uit het jaar 2000, kunnen aanschaffen. Het model is vrij zeldzaam en gewild en ik geniet er nu volop van. Toen ik hem alleen nog maar op de foto zag, was ik al helemaal verkocht. Een prachtig en fantastisch klinkend instrument met dat bepaalde „iets“.
Een paar dagen geleden heb ik deze gitaar opgehaald bij „humanum“ in het gespecialiseerde laboratorium; daar heb ik tot nu toe al mijn gitaren ingeleverd, evenals de versterkers en vooral ook mijn high-end hifi-apparatuur, hoogwaardige geluidsgeleiders zoals kabels en de luidsprekers, en nog veel meer.
Alles wat in mijn huis ‘door geluid wordt geraakt’ – of deel uitmaakt van een geluidsketen – laat ik al bijna een decennium in het volste vertrouwen door ‘de heer Dietrich / humanum’ ‘ontstoren’. Wat dit voor geluid en klank betekent, is nauwelijks in woorden uit te drukken. Toch kun je hierover altijd contact met me opnemen – maar let op, dan raak ik in vervoering. Toen ik bijna een decennium geleden mijn akoestische gitaar ophaalde, riep mijn vriendin vanuit de keuken, twee kamers verderop: „Heb je er dan nieuwe snaren op gezet?“ Nee, riep ik terug – hij komt net terug van het „de-informeren“;
De verschillen ‘voor en na’ hebben zo’n fascinerend en ontroerend effect dat ik niet anders kan dan deze stap te zetten. Ik ken de positieve effecten ervan inmiddels al heel goed. Het in- en uitklinken, de klankzuiverheid en alles in het totaalbeeld wordt aanwezig, helderder, muzikaler, hoe dan ook gevoelvoller, dieper, vrijer, zuiverder… en raakt, ver weg van emoties, opnieuw op een heel ander niveau.
De beste klankervaringen en belevingen in mijn leven heb ik keer op keer ervaren door het ‘de-informeren’. De klankbevrijding werkt en is voor mij natuurlijk en ‘blijvend’ – dat verandert niet meer. Het werkt immers ook bij alle andere instrumenten. Evenzo op mijn geluidsdragers door middel van de functionele wateren DE Disc of DE Vinyl.
Een ander aspect dat het vermelden waard is: het heeft ook invloed op je eigen manier van spelen – omdat die automatisch het klankkarakter van het instrument volgt. Muzikanten kennen dat. Je speelt dus zeker anders; of dat ‘beter anders’ is, laat ik in het midden, daar gaat het niet om. Maar hier speelt nog iets ‘anders’ mee, naast mijzelf. En dat wil ik niet missen. Bovendien krijg ik ideeën waar ik voorheen niet zo op zou zijn gekomen en soms ‘speelt het bijna vanzelf’. Zoals een pad ontstaat terwijl je loopt. Dat is toch wel een beetje ‘a kind of magic’.
Toen ik de gitaar thuis uitpakte, heb ik hem eerst twee uur lang niet uit mijn handen gelegd; zonder dat ik het doorhad, was ik helemaal in mijn eigen wereld en blij dat ik mezelf de gitaar had gegund. Het was toen al avond en ik speelde via mijn versterker zo zacht mogelijk. Het was vast soms toch een beetje te luid voor de buren;*) maar dat heb ik me toen maar toegestaan.
Terwijl ik dit schrijf, kijk ik alweer stiekem naar de gitaarkoffer, waar het mooie instrument nu rust, en ik voel het al… het is zo weer zover.
Martin Hoefle, Landshut 13-10-2025